Lazurowa 166

Bemowo w większej części zostało zabudowane w latach siedemdziesiątych dwudziestego wieku, jako jedna z „sypialni” Warszawy. Wzdłuż ulicy Lazurowej powstawały budynki mieszkalne w oparciu o modernistyczną zasadę swobodnie ułożonych budynków otoczonych zielenią. Od początku lat dziewięćdziesiątych zeszłego wieku zaczął się powolny proces dogęszczania istniejącej zabudowy poprzez, między innymi, tworzenie pierzei ulic i domykanie kwartałów.

 

Projektowany budynek jest częścią zabudowy uzupełniającej, jako jeden z elementów tego procesu. Położony dłuższym bokiem wzdłuż ulicy NowoLazurowej stał się jej pierzeją. Nadrzędnym celem projektantów było zachowanie spójności nowej zabudowy i wpisanie jej w architektoniczny i urbanistyczny kontekst otoczenia. Najistotniejszy był problem skali dużych i wysokich budynków w bliskim sąsiedztwie o różnej stylistyce. Niewielki budynek, został optycznie powiększony poprzez zastosowanie poziomych pasów, oddzielających poszczególne kondygnacje, nadając mu dynamiki w kontekście szczególnej lokalizacji przy szerokiej arterii komunikacyjnej.

 

Decyzją dewelopera była kontynuacja, w miejsce tworzenia nowej, obcej w tym miejscu, jakości. Z jednej strony istotnym założeniem była poprawa jakości przestrzeni publicznych w tym rejonie. Deweloper chciał to uzyskać poprzez wykreowanie pierzei ulicy i kontynuowanie istniejących ciągów pieszych osiedla. Z drugiej strony wydzielone wspólne patio z wewnętrznym placem zabaw oraz ogródki przypisane mieszkaniom na parterze, jednoznacznie definiuje przestrzeń: publiczną i półprywatną i prywatną. W ten sposób wykrystalizowała się bryła budynku, która została oparta na rzucie w kształcie litery L swoją skalą, kolorystyką i detalem wpisują się w architekturę, tektonikę i urbanistkę osiedla.

 

Jasna bryła z przeszkleniami pasmowymi i dużymi balkonami nadają zabudowie elegancki rezydencyjny charakter. Szerokie balkony, przekryte daszkami, tarasy o zróżnicowanej głębokości, okna o podwyższonej izolacyjności, mają jeszcze inne zadanie. Zostały one zaprojektowane w celu zabezpieczenia wnętrza pomieszczeń przed nadmiernym nagrzewaniem i hałasem. Te zabiegi dały jeszcze jeden naszym zdaniem atrakcyjny efekt. Ciemno szare elementy poprzecinane horyzontalnymi białymi pasami z rytmicznie rozrzuconymi bryłami balkonów, tworzą jednorodną lekką przestrzenną „koronkę”. Otacza ona bryłę budynku i nadaje to całości efekt lekkości i wykorzystuje grę światłocienia, zgodnie z najlepszymi tradycjami architektury modernistycznej.